با ترس پرسید: چرا آن‌ها دیگر پر از زندگی نیستند؟
درخت مادر گفت: آن‌ها زمانی سرزنده بودند، اما از درون خود مراقبت نکردند.

سلول‌های ما کارگران کوچک زندگی‌اند. وقتی خسته شوند، شاخه‌ها پژمرده می‌شوند و نیروی حیاتی کم‌رنگ می‌شود.

نهال گفت: من نمی‌خواهم روزی خشک و بی‌ثمر شوم.

در همان لحظه، صدای زمین از ژرفای خاک برخاست:
«هیچ درختی در این راه تنها نیست. من برای هر موجودی که تمناى زندگی سالم در دلش جوانه بزند، نگهبانى می‌فرستم. موجوداتی از جنس خاک، نور، هوا و دانایی.»

ناگهان از میان غلاف‌ها، موجودی کوچک و درخشان همراه ریشه‌ی نهال نشست و دستش را به خاک گذاشت.

زمین گفت: «نام او سانته است. از امروز کنارت می‌ماند تا انرژی درونت را بیدار نگه دارد.»

نهال حس کرد نوری کوچک در قلبش روشن شد. برگ‌هایش لرزیدند و آرام زمزمه کرد:

«زنده باد سانته…»